Fshati shqiptarFshati i vetëm shqiptar në Bullgari që ruan gjuhën prej gati 400 vjetësh, sot ka vetëm 34 banorë
2 min čitanja
Fshati shqiptar
Fshati i vetëm shqiptar në Bullgari që ruan gjuhën prej gati 400 vjetësh, sot ka vetëm 34 banorë
💡 Reakcije čitalacaUčitavamo…
Mandrica, në jug të Bullgarisë, është një vendbanim i themeluar sipas traditës lokale nga shqiptarë të krishterë ortodoksë në vitin 1636. Dikur një qendër e lulëzuar e zejtarisë dhe tregtisë, sot përballet me tkurrjen e popullsisë, ndërsa banorët vazhdojnë të ruajnë gjuhën, zakonet dhe trashëgiminë e paraardhësve të tyre. I fshehur në rrëzë të maleve Rodope Lindore, rreth 20 kilometra në jug të qytetit të Ivajllovgradit dhe pranë kufirit me Greqinë, fshati Mandrica është i njohur si i vetmi fshat shqiptar në Bullgari, shkruan agjencia bullgare BTA.I vendosur mes luginave të lumenjve Bjala Reka dhe Luda Reka, Mandrica ruan një histori të veçantë të pranisë shqiptare në këtë pjesë të Ballkanit. Fshati është pjesë e një rrjeti historik vendbanimesh në Trakinë e Edrenesë, të themeluara nga kolonë shqiptarë shekuj më parë. Vendbanimet e tjera të këtij grupi ndodhen sot në territorin e Greqisë dhe Turqisë. Sipas librit historik vendas “A Reader on Mandritsa”, ndër to përfshiheshin Zalafi, i ndarë më vonë në fshatrat Abalar dhe Karakasim, Sultankoj dhe Ibriktepe. U themelua nga tre vëllezër shqiptarë Sipas legjendës lokale, Mandrica u themelua në vitin 1636 nga tre vëllezër të krishterë ortodoksë nga Vithkuqi, në juglindje të Shqipërisë së sotme. Vëllezërit merreshin me blegtori dhe prodhimin e bulmetit, ndërsa kishin marrë përsipër të furnizonin me mish dhe produkte qumështi ushtrinë osmane gjatë rrugës së saj drejt Adrianopojës, qytetit të sotëm të Edrenesë në Turqi. I kënaqur me punën e tyre, beu osman i zonës u kërkoi të drejtonin tufat nga lindja deri në perëndim të diellit dhe të vendoseshin aty ku do t’i zinte nata. Në atë vend ata ngritën vendbanimin e tyre, të cilin beu më vonë e përjashtoi nga taksat. Emri Mandrica lidhet me fjalën “mandra”, që i referohet vendit ku mbahen bagëtitë dhe përpunohet qumështi. Megjithatë, disa banorë besojnë se vendbanimi mund të jetë edhe më i vjetër se shekulli XVII, ndërsa sipas një versioni tjetër, kampi i parë ishte ngritur në b
Te
TelegrafiIzvorni izdavač
Imaš stručno mišljenje ili uvid iz prve ruke?
Pošalji svoju analizu, reakciju ili repliku i pridruži se mreži nezavisnih autora Balkan.news.
Mandrica, në jug të Bullgarisë, është një vendbanim i themeluar sipas traditës lokale nga shqiptarë të krishterë ortodoksë në vitin 1636. Dikur një qendër e lulëzuar e zejtarisë dhe tregtisë, sot përballet me tkurrjen e popullsisë, ndërsa banorët vazhdojnë të ruajnë gjuhën, zakonet dhe trashëgiminë e paraardhësve të tyre. I fshehur në rrëzë të maleve Rodope Lindore, rreth 20 kilometra në jug të qytetit të Ivajllovgradit dhe pranë kufirit me Greqinë, fshati Mandrica është i njohur si i vetmi fshat shqiptar në Bullgari, shkruan agjencia bullgare BTA.I vendosur mes luginave të lumenjve Bjala Reka dhe Luda Reka, Mandrica ruan një histori të veçantë të pranisë shqiptare në këtë pjesë të Ballkanit. Fshati është pjesë e një rrjeti historik vendbanimesh në Trakinë e Edrenesë, të themeluara nga kolonë shqiptarë shekuj më parë. Vendbanimet e tjera të këtij grupi ndodhen sot në territorin e Greqisë dhe Turqisë. Sipas librit historik vendas “A Reader on Mandritsa”, ndër to përfshiheshin Zalafi, i ndarë më vonë në fshatrat Abalar dhe Karakasim, Sultankoj dhe Ibriktepe. U themelua nga tre vëllezër shqiptarë Sipas legjendës lokale, Mandrica u themelua në vitin 1636 nga tre vëllezër të krishterë ortodoksë nga Vithkuqi, në juglindje të Shqipërisë së sotme. Vëllezërit merreshin me blegtori dhe prodhimin e bulmetit, ndërsa kishin marrë përsipër të furnizonin me mish dhe produkte qumështi ushtrinë osmane gjatë rrugës së saj drejt Adrianopojës, qytetit të sotëm të Edrenesë në Turqi. I kënaqur me punën e tyre, beu osman i zonës u kërkoi të drejtonin tufat nga lindja deri në perëndim të diellit dhe të vendoseshin aty ku do t’i zinte nata. Në atë vend ata ngritën vendbanimin e tyre, të cilin beu më vonë e përjashtoi nga taksat. Emri Mandrica lidhet me fjalën “mandra”, që i referohet vendit ku mbahen bagëtitë dhe përpunohet qumështi. Megjithatë, disa banorë besojnë se vendbanimi mund të jetë edhe më i vjetër se shekulli XVII, ndërsa sipas një versioni tjetër, kampi i parë ishte ngritur në b
