Marigonë kelmendiMarigonë Kelmendi: Ka zëra që nuk kthehen, por as nuk ikin
2 min čitanja
Marigonë kelmendi
Marigonë Kelmendi: Ka zëra që nuk kthehen, por as nuk ikin
💡 Reakcije čitalacaUčitavamo…
Nga “Rimat e qiellit” te “Kur loti nuk mjafton”, një rrëfim për dashurinë që i mbijeton mungesës, për babanë që vazhdon të jetojë në kujtesën e së bijës, për atdheun e bartur në shpirt dhe për poezinë që i kundërvihet harresësPërtej çdo fjalori jetojnë fjalë, kuptimin e të cilave e dinë vetëm dy njerëz. Janë fjalë të lindura nga dashuria, të rritura mes përkëdheljesh, që mbeten të gjalla edhe kur njëri prej zërave hesht përgjithmonë. “Babilum” dhe “Golumja” janë dy fjalë të tilla. Dy emra të vegjël për një dashuri të pamatshme. Një gjuhë e fshehtë mes babait dhe së bijës, të cilën as largësia më e pamëshirshme nuk ka mundur ta fshijë.Në poezinë e Marigonës, kujtesa nuk është një derë që hapet vetëm për të parë pas. Është një hapësirë ku të munguarit vazhdojnë të kenë zë, ku fëmijëria nuk plaket dhe ku malli merr trajtën e një bisede që nuk përfundon kurrë. Babai mbetet aty, jo vetëm si kujtim, por si prani e padukshme në çdo fjalë që përpiqet t'i japë kuptim mungesës.Mes dy librave shtrihet një udhëtim përmes atdheut, mallit, vetmisë dhe dashurive të pathëna. Marigona Kelmendi nuk shkruan për ta zbukuruar dhimbjen, por për të shpëtuar nga harresa atë që zemra nuk pranon ta humbasë.Sepse ndonjëherë nuk është fytyra ajo që kemi frikë se do ta harrojmë, por zëri. Ai zë i papërsëritshëm që dikur na thërriste me një emër që askush tjetër nuk dinte ta shqiptonte njësoj.Njeriu mund të largohet nga jeta jonë, por jo nga biseda jonë me të.Në këtë rrëfim, Marigonë Kelmendi na çon atje ku loti nuk mjafton më dhe fjala merr përsipër të ruajë atë që koha nuk mund ta kthejë. Mes qiellit dhe lotit, një shpirt që shkruan dashurinë“Rimat e qiellit” dhe “Kur loti nuk mjafton” tashmë kanë dalë nga intimiteti i dorëshkrimit dhe kanë nisur jetën e tyre te lexuesi. A ju duken si dy libra të së njëjtës Marigonë Kelmendi, apo si dy gjendje të ndryshme poetike që tashmë edhe ju po i shihni nga një distancë e re?Besoj se është e njëjta Marigonë, ndonëse mes dy librave ka një distancë kohore
Te
TelegrafiIzvorni izdavač
Imaš stručno mišljenje ili uvid iz prve ruke?
Pošalji svoju analizu, reakciju ili repliku i pridruži se mreži nezavisnih autora Balkan.news.
Nga “Rimat e qiellit” te “Kur loti nuk mjafton”, një rrëfim për dashurinë që i mbijeton mungesës, për babanë që vazhdon të jetojë në kujtesën e së bijës, për atdheun e bartur në shpirt dhe për poezinë që i kundërvihet harresësPërtej çdo fjalori jetojnë fjalë, kuptimin e të cilave e dinë vetëm dy njerëz. Janë fjalë të lindura nga dashuria, të rritura mes përkëdheljesh, që mbeten të gjalla edhe kur njëri prej zërave hesht përgjithmonë. “Babilum” dhe “Golumja” janë dy fjalë të tilla. Dy emra të vegjël për një dashuri të pamatshme. Një gjuhë e fshehtë mes babait dhe së bijës, të cilën as largësia më e pamëshirshme nuk ka mundur ta fshijë.Në poezinë e Marigonës, kujtesa nuk është një derë që hapet vetëm për të parë pas. Është një hapësirë ku të munguarit vazhdojnë të kenë zë, ku fëmijëria nuk plaket dhe ku malli merr trajtën e një bisede që nuk përfundon kurrë. Babai mbetet aty, jo vetëm si kujtim, por si prani e padukshme në çdo fjalë që përpiqet t'i japë kuptim mungesës.Mes dy librave shtrihet një udhëtim përmes atdheut, mallit, vetmisë dhe dashurive të pathëna. Marigona Kelmendi nuk shkruan për ta zbukuruar dhimbjen, por për të shpëtuar nga harresa atë që zemra nuk pranon ta humbasë.Sepse ndonjëherë nuk është fytyra ajo që kemi frikë se do ta harrojmë, por zëri. Ai zë i papërsëritshëm që dikur na thërriste me një emër që askush tjetër nuk dinte ta shqiptonte njësoj.Njeriu mund të largohet nga jeta jonë, por jo nga biseda jonë me të.Në këtë rrëfim, Marigonë Kelmendi na çon atje ku loti nuk mjafton më dhe fjala merr përsipër të ruajë atë që koha nuk mund ta kthejë. Mes qiellit dhe lotit, një shpirt që shkruan dashurinë“Rimat e qiellit” dhe “Kur loti nuk mjafton” tashmë kanë dalë nga intimiteti i dorëshkrimit dhe kanë nisur jetën e tyre te lexuesi. A ju duken si dy libra të së njëjtës Marigonë Kelmendi, apo si dy gjendje të ndryshme poetike që tashmë edhe ju po i shihni nga një distancë e re?Besoj se është e njëjta Marigonë, ndonëse mes dy librave ka një distancë kohore
